خلاصه کتاب سه روز برای دیدن از هلن کلر

کتاب سه روز برای دیدن اثری از هلن کلر، حکایتی جالب و تأمل‌برانگیز هلن کلر از سه روز خیالی برای دیدن است. او سعی دارد نشان دهد که اگر فقط سه روز برای بینایی فرصت داشت، دنیا را چگونه می‌دید؟

معرفی کتاب سه روز برای دیدن

در کتاب سه روز برای دیدن هلن کلر، نویسنده کتاب تلاش می‌کند تا احساساتش و اهمیت نعمت‌هایی که دیگران آن را دارند اما به آن توجهی نمی‌کنند را به خوانندگان متذکر می‌شود. او سعی می‌کند با دیدگاه خود، تلنگری برای همه افرادی که به بینایی خود توجهی نمی‌کنند باشد و دیدگاه جدید و زیبایی را به آن‌ها نشان دهد.

درباره هلن کلر

فکر می‌کنم کمتر کسی هست که داستان زندگی هلن کلر را نداند، او همان شخصیت معروفی است که داستان زندگی‌اش، برای خیلی‌ها انگیزه‌دهنده و الهام‌بخش بوده است.

هلن کلر، نویسنده و فعال سوسیالیست آمریکایی در سال ۱۸۸۰ میلادی در آلاباما متولد شد. او در ۱۸ ماهگی به دلیل بیماری بینایی و شنوایی‌اش را از دست داد و ارتباطش با دنیای بیرون تقریباً قطع شده بود اما زمانی که ۶ سال داشت، پدر و مادرش با مشورت گراهام‌بل برای او معلمی استخدام کردند که نقش بسیار مهمی در رشد هلن کلر داشت و به او یاد داد که چگونه با دنیا ارتباط بگیرد.

هلن کلر معتقد است که زندگی واقعی‌اش با ورود مربی‌اش، سالیوان میسی، به زندگی‌اش آغاز شد. هلن کلر اولین فرد نابینا و ناشنوایی است که توانسته از دانشگاه فارغ التحصیل بشود. او توانست کتاب‌ها و مقالات بسیاری درباره‌ی نابینایی، ناشنوایی و حقوق اجتماعی زنان بنویسد. او هرگز تسلیم شرایط جسمانی‌اش نشد و به پیشرفت خود ادامه داد و حتی توانست نام خود را در فهرست زنان الهام‌بخش جهان، ثبت کند.

چرا باید کتاب سه روز برای دیدن را بخوانیم؟

اگر مطالعه‌ زندگینامه افراد موفق را دوست دارید، کتاب سه روز برای دیدن را از دست ندهید. این کتاب به شما می‌آموزد چگونه می‌توان با وجود تمام سختی‌ها قدردان و شکرگزار بود و نهایت لذت را از زندگی برد و حتی با وجود شرایط سخت جسمانی، مسیر رشد و پیشرفت را در پیش گرفت. شما می‌توانید خلاصه کتاب سه روز برای دیدن را از همین صفحه به صورت صوتی و PDF دانلود کنید.

بخش‌هایی از کتاب سه روز برای دیدن

تلاش می‌کنم همه چیز را لمس کنم و هر چیزی را طوری نزدیک نگه دارم که نگاه برای مدتی روی آن بماند. بعضی چیزها، دیدنی و خوشایند هستند و قلب و ذهن را از شادی و خوشحالی لبریز می‌کنند، اما بعضی به‌طور ناخوشایندی، رقت‌بارند. برای دیدنی‌های ناراحت‌کننده چشم‌هایم را نمی‌بندم، چون آنها نیز بخشی از زندگی هستند. بستن چشم به روی آنها، بستن قلب و ذهن است.

روز سوم بینایی‌ام، به انتها نزدیک می‌شود. شاید مشغولیت‌های بسیار جدی وجود داشته و من باید چند ساعت باقی مانده را به آن‌ها اختصاص دهم، اما می‌ترسم در عصر آن روز آخر دوباره به تئاتر پناه ببرم، به یک نمایش خنده‌دار و سرگرم‌کننده، به‌ طوری‌ که متوجه رگه‌های شوخی و طنز در روح انسان شوم.

نیمه‌شب، مهلت موقتی من برای دیدن خاتمه خواهد یافت و شب ابدی دوباره به من نزدیک خواهد شد. طبیعتاً در آن سه روز کوتاه، همه چیزهایی را که می‌خواستم ببینم، ندیده‌ام. تنها مادامی‌ که تاریکی دوباره به سمت من هجوم می‌آورد، متوجه می‌شوم چه چیزهایی را ندیدم.

اما ذهنم آن‌قدر با خاطرات باشکوه پر خواهد بود، آن قدر که زمان کمی برای تأسف و پشیمانی دارم. از آن به بعد لمس هر شیئی خاطره پرشوری را به‌ یادم خواهد آورد.

جملات برگزیده از کتاب سه روز برای دیدن

از خودم پرسیدم؛ چطور ممکن است حدود یک ساعت در جنگل پیاده‌روی کنی و هیچ چیز ارزشمندی نبینی؟ من که قدرت بینایی ندارم چیزهای زیادی پیدا می‌کنم که صرفاً از طریق لمس کردن توجهم را جلب می‌کند. تقارن ظریف برگ را حس می‌کنم.

صبح روز بعد، دوباره به سپیده‌دم سلام خواهم کرد و برای کشف لذت‌های تازه بیقرارم، زیرا مطمئنم برای کسانی که چشم‌هایی برای دیدن دارند، سپیده‌دم هر روز باید به‌طور دائم مکاشفه زیبایی‌ها باشد.
شاید، انسان برای چیزی که دارد کم قدردانی می‌کند و مشتاق چیزی است که ندارد.
ممنون و قدردان چیزی که داریم نیستیم تا زمانی که آن را از دست بدهیم و از سلامتی‌مان آگاه نیستیم تا وقتی بیمار شویم.
چشمان افراد بینا خیلی زود به روال عادی اطرافشان عادت می‌کند و آن‌ها فقط چیزهای شگفت‌انگیز و خارق‌العاده را می‌بینند.
گاهی اوقات فکر می‌کنم چه خوب است این‌که هر روز به‌گونه‌ای زندگی کنیم که گویی فردا باید بمیریم. چنین نگرشی به‌وضوح بر ارزش‌های زندگی تأکید می‌کند. هر روز باید با مهربانی و شوق و اشتیاق به شناخت و درک زندگی کنیم که اغلب این فرصت از دست می‌رود. وقتی‌که زمان، پیش از ما در مناظر یکنواخت روزها و ماه‌ها و سال‌های زیادی که می‌آیند، امتداد پیدا می‌کند.

او که آفریده خوب خداوند بود، لحظه‌ای ناامید نشد و ناامیدی در قلبش جایی نداشت؛ چه بجا روی سنگ قبرش نوشتند: «این‌جا کسی خفته است که در زندگی هرچه را در توان داشت، انجام داده است.»