خلاصه کتاب هنر خوب زندگی کردن

کتاب هنر خوب زندگی کردن، نوشته رولف دوبلی، مجموعه‌ای از روش‌های کاربردی است که نتیجه سال‌ها تحقیق در زمینه‌های علوم اقتصادی، روان‌شناسی، ریاضی، فلسفه و تجارت است. رولف دوبلی خلاصه‌ای از نتایج تحقیقاتش را در این کتاب آورده است.

معرفی کتاب هنر خوب زندگی کردن

رولف دوبلی کتاب هنر خوب زندگی کردن را با همان سبک و چارچوب شبیه کتاب قبلی‌اش یعنی هنر شفاف اندیشیدن نوشته است، مطالبی ساده و کوتاه از روانشناسی زندگی. در کتاب هنر شفاف اندیشیدن، نویسنده سعی کرده خطاهای شناختی را شرح دهد و در کتاب هنر خوب زندگی کردن، راهکارهایی برای داشتن زندگی خوب را ارائه داده است. اگرچه آشنایی با این راهکارها، به‌ تنهایی یک زندگی خوب را به ما تضمین نمی‌دهد، اما به ما کمک می‌کند تا در زندگی عملکرد بهتری داشته باشیم.

رولف دوبلی می‌گوید:

«پس از نگارش هنر شفاف اندیشیدن، دریافتم که مغز ما درست کار نمی‌کند. وقتی بحث بر سر زندگی خوب باشد، ما اغلب دچار اشتباه می‌شویم و من می‌‌خواستم در این موضوع کنکاش بیشتری کنم.»

نویسنده کتاب هنر خوب زندگی کردن می‌گوید:

«در این کتاب به شما نمی‌گویم که زندگی خوب چیست بلکه سعی دارم به شما بگویم، زندگی خوب چه چیزی نیست. رولف دوبلی در کتاب هنر خوب زندگی کردن به مخاطب یاد می‌دهد تا به این آگاهی برسد که آنچه برای یک زندگی خوب نیاز است در درون ما وجود دارد.»

چرا باید کتاب هنر خوب زندگی کردن را بخوانیم؟

این کتاب به شما یاد می‌دهد با دیدی باز به زندگی ادامه دهید و لذت بردن از زندگی و شاد زندگی کردن را تجربه کنید و بتوانید کیفیت زندگی خود را بهبود ببخشید. شاید خودتان بعضی از این راهکارها را بدانید اما بعد از خواندن این کتاب یاد می‌گیرید که چگونه باید آن‌ها را در زندگی خود عملی کنید.

درباره رولف دوبلی

رولف دوبلی متولد سال ۱۹۶۶ در سوئیس و دارای مدرک دکتری فلسفه، کارآفرین و نویسنده‌‌ای پرطرفدار است. رولف دوبلی با نوشتن کتاب هنر شفاف اندیشیدن توانست در جهان به شهرت برسد و با انتشار کتاب هنر خوب زندگی کردن به یکی از معروف‌ترین نویسنده‌ها تبدیل شود. البته خلاقیت و نوآوری او در نوشته‌هایش هم بی‌تاثیر نبوده است. همچنین او از شخصیت‌های برجسته‌ در زمینه اقتصاد و علم به حساب می‌آید.

بخشی از کتاب هنر خوب زندگی کردن

باید می‌دانستم. کمی قبل از خروجیِ بزرگراه در برن، یک دوربین خاکستری ثبت تخلف وجود دارد که در انتظار راننده‌های بی‌خبر است. سال‌هاست که آن دوربین همان جاست. نمی‌دانم چه در ذهنم می‌گذشت. نور فلاش دوربین، من را از فکروخیال پراند و با یک نگاه سریع به سرعت‌سنج فهمیدم که ترسم به حقیقت تبدیل شده. سرعتم حداقل ۱۵ کیلومتر بر ساعت بیشتر ازحد مجاز بود و هیچ ماشین دیگری هم در جلو یا اطرافم نبود؛ هیچ‌کس نبود که بتوانم فلاش را به گردنش بیندازم.

روز بعد در زوریخ از دور دیدم که یک مأمور پلیس، یک برگهٔ جریمه را زیر برف‌پاک‌کن ماشینم گذاشت. بله، در جای ممنوع پارک کرده بودم. تمام جاپارک‌ها پُر بودند، عجله داشتم و پیدا کردن جاپارکِ قانونی در مرکز زوریخ مثل پیدا کردن یک صندلی تاشو برای آفتاب گرفتن در قطب جنوب است. برای یک لحظه می‌خواستم بروم و برایش توضیح بدهم. خودم را مقابل آن مأمور تصور کردم. درحالی‌که نفس‌نفس می‌زنم و موهایم به‌هم ریخته، سعی می‌کنم که او را متقاعد کنم که وضعیتم را درک کند، اما بی‌خیالش شدم. سال‌ها کسب تجربه به من یاد داده که چنین کارهایی تنها باعث می‌شود احساس حماقت کنید، حقیر به نظر بیایید و آخرسر آرامش‌تان را هم از دست بدهید.

پیش‌تر برگه‌های جریمهٔ پارک ممنوع برآشفته‌ام می‌کردند، اما این روزها بالبخند آن‌ها را پرداخت‌شان می‌کنم. هزینه‌اش را از یک حساب بانکی می‌پردازم که برای کمک‌های مالی در نظر گرفته‌ام. هر سال ده هزار فرانک برای کارهای خیر کنار می‌گذارم و جریمه‌هایم را هم از همان محل می‌پردازم. در دنیای روان‌شناسی این ترفند ساده به عنوان حسابداریِ ذهنی شناخته می‌شود. من این را از ریچارد تیلر، یکی از بنیان‌گذاران اقتصاد رفتاری، وام گرفته‌ام. حسابداری ذهنی یکی از مغالطه‌های منطقی کلاسیک به شمار می‌آید. مردم بسته به آن‌که پول را از کجا به دست آورده‌اند با آن رفتار متفاوتی دارند. به همین خاطر است که روی مبلغی که در خیابان پیدا می‌کنید، در مقایسه با پولی که برایش زحمت کشیده‌اید، کمتر حساسیت دارید و سریع‌تر و سهل‌انگارانه‌تر خرجش می‌کنید. مثال برگه جریمه پارک‌ممنوع نشان می‌دهد که چه‌طور می‌توانید از این مغالطه منطقی به سود خودتان استفاده کنید. در واقع شما به خاطر آرامش ذهنیتان عمداً خودتان را فریب می‌دهید.

جملاتی از خلاصه کتاب هنر خوب زندگی کردن

چرا ما این‌قدر نسبت به تصحیح و بازبینی بی‌میلی نشان می‌دهیم؟ چون هرگونه اصلاحِ کوچک را به عنوان ضعف در برنامه تعبیر می‌کنیم. به خودمان می‌گوییم که مشخصاً برنامهٔ ما موفق نبود. پیش خودمان شرمنده می‌شویم. حس می‌کنیم شکست خورده‌ایم. اما حقیقت این است که تقریباً هیچ برنامه‌ای به طور کامل و موبه‌مو محقق نمی‌شود.
یک تحقیق از مدال‌آوران بازی‌های المپیک ۱۹۹۲ بارسلونا نشان داد که برندگان مدال نقره احساس رضایت کمتری نسبت به دارندگان برنز داشتند. چرا؟ چون برندگان نقره خودشان را با برندگان مدال طلا مقایسه می‌کنند درحالی‌که برندگان برنز خود را با کسانی مقایسه می‌کنند که هیچ مدالی کسب نکرده‌اند.
آن‌چه زندگی شما را غنی‌تر می‌کند، چیزهایی نیستند که به آن اضافه می‌کنید، بلکه آن چیزهایی هستند که از آن حذف می‌کنید.
این‌که مجبور نباشید در مورد همه‌چیز و همه‌کس اظهارنظر کنید، حس آزادی خیلی خوبی دارد. اصلاً نیاز نیست نگران این باشید که بی‌نظری شما به عنوان ضعف فکری‌تان تلقی شود. چون این گونه نیست و نشانهٔ هوش شماست. بی‌نظری یک دارایی ارزشمند است. آن‌چه دنیا را احاطه کرده نه سرریز اطلاعات، که انبوه نظرات ماست.